Werken met rugklachten als zzp'er
Ik reed in een taxi naar huis, net geopereerd aan mijn rug, en had een telefonische call over het aannemen van nieuw personeel. Als je dat opschrijft klinkt het idioot. Op dat moment voelde het volstrekt logisch.
Er is geen werkgever die je ziek meldt. Geen collega die het overneemt. Geen loon dat doorloopt als jij stilvalt. Er was werk, dat werk wachtte niet, en ik had net twee uur onder narcose gelegen — dus ik had tijd, toch?
Daar ging het mis. Niet op de operatietafel. Niet bij de fysio. In die taxi.
Wat ik daarna deed, en waarom het dom was
Het bleef er niet bij. Ik heb weken liggend in mijn eigen kantoor doorgewerkt, omdat zitten simpelweg niet ging van de pijn. Laptop naast me op de grond. Telefoon aan. Ik was erbij, ik deed mee, en ik vond mezelf eigenlijk best flink.
Twee keer heb ik dat gedaan. Het is het domste wat ik in dit hele traject heb uitgehaald.
Niet omdat werken op zichzelf je rug sloopt. Maar omdat je, zodra je weer aan staat, teruggaat in precies de gewoontes die je rug hierheen hebben gebracht. Dezelfde uren, dezelfde stress, dezelfde houding, dezelfde manier van jezelf voorbijlopen. Alleen nu met een rug die net geopereerd is.
Vier maanden, en het enige dat ik deed was werken
Er is één periode waar ik het zeker van weet.
Tussen mijn tweede en derde operatie zaten vier maanden. De eerste een à twee maanden daarvan lag ik vooral op bed. Ik sportte niet. Ik tilde niets. Geen crossfit, geen zwaar werk, geen gekke bewegingen — niks van wat je normaal de schuld geeft van een hernia.
Wat ik wél deed: werken. De zaak liep op dat moment goed en ik zat er bovenop. Liggend, veertien tot zestien uur per dag. Telefoon, laptop, beslissingen, druk.
En toen zat er weer een nieuwe hernia.
Dit kwam niet van bewegen, want ik bewóóg niet. De enige variabele die overbleef was mijn werk.
Kan ik dat medisch bewijzen? Nee. Zal een arts zeggen dat het ingewikkelder ligt? Waarschijnlijk. Maar ik lag daar met één variabele over, en dat was de druk waar ik mezelf onder had gezet.
Sindsdien kijk ik er anders naar. Rust is niet hetzelfde als herstel. Je kunt de hele dag liggen en toch niet herstellen, omdat je hoofd op honderd staat en je lijf dat overneemt. Veertien uur werken met je laptop op je buik is geen rust. Dat is werken in een andere houding.
De vragen die niemand je stelt
In het ziekenhuis krijg je instructies over tillen, bukken en draaien. Nuttig. Maar niemand vraagt je:
- Hoeveel uur ga je straks weer werken?
- Wie neemt het over als jij het niet kan?
- Wat gebeurt er financieel als jij drie maanden minder doet — en heb je daar een plan voor?
- Wat doet die stress met de spanning in je lijf?
Dat zijn geen medische vragen, dus ze worden niet gesteld. Terwijl je herstel daar voor een groot deel op stukloopt.
Wat je als zelfstandige vooraf regelt
Het vangnet dat een werknemer heeft, moet jij zelf bouwen. En je bouwt het vóór de operatie, niet erna — want achteraf heb je er de kop niet naar.
Eén persoon die je kan bereiken
Iemand die een week van je werk kan opvangen. Een collega-zzp'er in hetzelfde vak, een oud-collega, iemand uit je netwerk. Spreek dat af vóórdat je het nodig hebt, want in de week dat je het nodig hebt ga je het niet regelen.
Een getal, geen gevoel
Reken uit hoeveel maanden je het uithoudt op halve kracht. Niet "dat komt wel goed" — een bedrag en een aantal maanden. Weet je dat getal, dan hoef je die afweging niet elke ochtend opnieuw te maken vanuit paniek.
Een harde grens op je uren
Niet "ik ga het rustiger aan doen". Dat betekent niks en dat hou je geen week vol. Wel: een maximum aantal uren per dag, en een tijd waarop de laptop dicht gaat. Op het moment zelf ben je namelijk de slechtste beoordelaar van wat je aankan. Daarom leg je het van tevoren vast, en vertel je het aan iemand die erop let.
De volgorde omdraaien
Dit is het enige wat bij mij echt het verschil heeft gemaakt. Vroeger deed ik eerst mijn werk, en als er tijd over was mijn oefeningen. Nu is het andersom: de basis gaat vóór, en het werk past zich daaromheen aan.
Niet omdat ik minder ambitieus ben geworden. Omdat ik drie keer heb gezien wat er gebeurt als ik het omdraai.
En als je gewoon moet doorwerken
Want dat is de realiteit voor de meesten. Dan gelden deze:
- Zitten is niet het probleem, lang stilzitten wel. Sta elk half uur even op, al is het twee minuten. Zet een timer als je jezelf kent.
- Kun je niet opstaan — vergadering, autorit, vliegtuig? Span je billen en buik tien tellen aan, een paar keer. Niemand ziet het en je onderrug draagt even niet alles alleen.
- Let op scheef zitten. Elleboog op het autoportier, leunen op de middenconsole, een dikke portemonnee in je achterzak — allemaal dingen die je bekken urenlang scheef zetten zonder dat je het merkt.
- Een dure stoel lost het niet op. Een goede stoel helpt, maar geen enkele stoel maakt drie uur stilzitten goed.
Wanneer je niet moet doorwerken. Verlies je controle over je plas of ontlasting, voel je een doof gevoel rond je zitvlak, of valt de kracht in een been snel weg? Bel dan direct je huisarts of de huisartsenpost, ook 's nachts. Dat geldt ook bij klachten in allebei je benen tegelijk, of bij koorts.
Waar het bij mij is geëindigd
Ik werk weer volop. Ik sport zeven dagen per week — boksen, zwemmen en krachttraining door elkaar. Het verschil zit niet in minder ambitie — het zit in de volgorde, en in het feit dat ik nu weet wat er gebeurt als ik die omdraai.
Ik ben pas na mijn derde operatie echt veranderd, terwijl ik alle kennis al na de eerste had. Dat is de fout die ik je graag bespaar.
Het hele verhaal staat in Overeind
Drie operaties, mijn eigen scans, en 29 praktische tips die je thuis kunt doen — zonder sportschool, zonder apparaten. Een heel hoofdstuk gaat over werk, stress en waarom je herstel thuis stukloopt en niet in het ziekenhuis.
PDF · 10 hoofdstukken · €14,95 · 14 dagen niet goed, geld terug.
Bekijk Overeind →