Rugklachtenboek.nl

Van de oxycodon af komen

Door Guus · bijgewerkt 1 oktober 2026 · leestijd 8 minuten

Ik heb ze allemaal gehad. Paracetamol, ontstekingsremmers, middelen tegen zenuwpijn, tramadol, oxycodon. Dit is wat niemand je vertelt als je dat doosje meekrijgt — en hoe je er weer vanaf komt zonder jezelf kapot te maken.

Het begint nooit groot. Je hebt pijn, je gaat naar de dokter, je krijgt iets mee. Je slikt het en het werkt. Je kunt weer slapen, je kunt weer werken, je bent weer een beetje jezelf.

En dan ben je drie maanden verder en weet je niet goed hoe je er nog vanaf moet.

Ik schrijf dit niet omdat ik er ergens over gelezen heb. Ik schrijf het omdat ik er zelf weken aan heb gezeten en er cold turkey vanaf ben gegaan. Dat was een van de slechtste weken van mijn leven, en ik raad het niemand aan.

Het probleem is niet dat ze niet werken

Het probleem is dat ze wél werken.

Oxycodon en tramadol halen je pijn weg, maar ze lossen niks op. Ze verbergen. De pijn is er nog steeds, je voelt hem alleen niet meer. En dat klinkt als precies wat je wil, tot je doorhebt wat je ermee kwijtraakt.

Pijn is informatie. Het is je lijf dat zegt: hier klopt iets niet, doe rustig aan, verander iets.

Zet je dat signaal uit, dan doe je wat ik deed. Ik werkte door. Ik dacht niet meer na over de oorzaak, niet over wat ik anders moest doen, niet over waar ik aan moest werken. Waarom zou je ook — het deed toch geen pijn?

Zo verlies je tijd. Weken, maanden. Precies de tijd waarin je aan de basis had kunnen werken.

Wat het met je doet

Ik zal het maar gewoon zeggen zoals het is: oxycodon is familie van morfine. Het is zwaar spul. En het gaat sneller dan je denkt.

Ik heb er periodes van weken aan gezeten en dacht dat het prima ging. Dat is het verraderlijke eraan — jíj denkt dat het goed gaat. Maar je wordt er langzaam een ander persoon van. Je bent er niet helemaal bij. Je functioneert half.

De mensen om je heen zien het eerder dan jij. Dat is geen toeval en het zegt niks over jouw karakter. Het middel doet precies wat het hoort te doen, en jij zit er middenin.

Dat geldt trouwens ook voor de goedkope variant waar bijna iedereen met pijn vroeg of laat tegenaan loopt: alcohol. Een paar glazen en de scherpe randjes zijn eraf. Het werkt, voor een paar uur. Daarna slaap je slechter, en slaap is nou net waar je herstel plaatsvindt. Zodra je merkt dat je drinkt omdát je rug zeer doet, en niet omdat je zin hebt in een glas, ben je met hetzelfde bezig.

Hoe je eraf komt — niet zoals ik het deed

Ik moest in één keer stoppen. Dat was zwaar. De pijn schoot er direct weer in, alles wat ik weken niet had gevoeld kwam in één klap terug. En daar bovenop kreeg ik afkickverschijnselen. Van tramadol had ik daarnaast heftige nachtmerries, van die waar je wakker van wordt.

Dat is een dubbele klap: je lijf dat protesteert omdat het iets mist, én de pijn die er al die tijd gewoon was.

Ik ben er doorheen gekomen. Maar ik had het niet zo moeten doen.

Stop nooit in één keer op eigen houtje. Slik je al langer dan een week of twee opioïden zoals oxycodon of tramadol, of middelen tegen zenuwpijn? Dan kan abrupt stoppen je flink ziek maken, en bij sommige middelen is het echt gevaarlijk.

Afbouwen doe je in stapjes, met een schema van je arts. Bel je huisarts, zeg dat je eraf wil, en vraag om een afbouwplan. Daar is geen enkele schaamte bij — dat is precies waar ze voor zijn.

Het gesprek dat je moet voeren

Die vraag stelt je arts niet altijd uit zichzelf. Jij wel.

Niet één keer, bij het uitschrijven, maar élke keer dat je een nieuw doosje ophaalt: is dit nog nodig, en wat is het plan om ermee te stoppen? Zolang dat plan er niet is, is er ook geen einddatum, en dan rolt het vanzelf door.

Wat mij hielp was het zo te bekijken: medicatie is er om je te laten bewégen, niet om je te laten dóórwerken. Kun je door die pillen weer wandelen, je oefeningen doen, je spieren gebruiken? Dan doen ze hun werk. Zorgen ze er alleen voor dat je zeven uur achter je bureau volhoudt zonder iets te veranderen? Dan houden ze je vast.

Wat je in plaats daarvan opbouwt

Afbouwen zonder dat er iets voor in de plaats komt, is bijna niet vol te houden. Je haalt het enige weg dat verlichting gaf, en daarna is er niks. Dus zorg dat er wel iets is.

Bij mij was dat niet spectaculair. Wandelen, elke dag, ook als het tegenzat. IJs als het opspeelde, warmte als het stijf was. Mijn buik- en bilspieren bewust aanspannen bij alles wat ik deed. Hangen aan een stang, een paar keer per week. Een kussen tussen mijn knieën 's nachts. Minder alcohol.

Dat zijn geen wondermiddelen en geen van die dingen haalt je pijn in één keer weg. Maar bij elkaar geven ze je iets terug wat een pil je nooit geeft: het gevoel dat je er zelf invloed op hebt.

Als je er nu middenin zit

Dan wil ik dat je dit meeneemt.

Dat je hier bent beland, zegt niks over jou. Je hebt gedaan wat je werd voorgeschreven, bij pijn waar je niet omheen kon. Dat is geen zwakte en geen fout. Onbehandelde pijn houdt je stil, en stilliggen maakt je herstel slechter — dus dat je ze ooit hebt gebruikt, is het punt niet. Het gaat om de tijdsduur, en om of er een plan is.

En als er geen plan is, dan maak je dat plan. Eén telefoontje naar je huisarts. Vandaag nog, als het kan.

Ik ben pas na mijn derde operatie echt veranderd, terwijl ik alle kennis al na de eerste had. Dat is de fout die ik je graag bespaar.

Het hele verhaal staat in Overeind

Drie operaties, mijn eigen scans, en 29 praktische tips die je thuis kunt doen — zonder sportschool, zonder apparaten. Een heel hoofdstuk gaat over pijnstillers en wat ze verbergen.

PDF · 10 hoofdstukken · €14,95 · 14 dagen niet goed, geld terug.

Bekijk Overeind →