Rugklachtenboek.nl

Weer een hernia na mijn operatie

Door Guus · bijgewerkt 30 september 2026 · leestijd 7 minuten

Drie maanden revalideren. Alles gedaan wat ze zeiden. En dan zit er gewoon weer een hernia. Ik heb dat twee keer meegemaakt. Dit is wat ik intussen weet en wat ik je had willen vertellen toen ik daar zat.

Je bent geopereerd. Je hebt gedaan wat ze vroegen. Je bent netjes naar de fysio gegaan, je hebt je oefeningen gedaan, je hebt drie maanden lang niks geks gedaan. En dan komt de pijn terug. Dezelfde pijn, dezelfde plek, hetzelfde been.

Dat is niet alleen fysiek zwaar. Het slaat iets stuk in je hoofd. Want je hebt je aan de afspraak gehouden en je krijgt er niets voor terug.

Ik ga je niet vertellen dat het meevalt. Wel dat je niet de enige bent, en dat het niet betekent dat je iets fout hebt gedaan.

Hoe vaak komt een hernia terug na een operatie?

Een hernia die terugkomt na een operatie heet een recidief. Het gebeurt bij een minderheid van de geopereerden, maar het gebeurt vaak genoeg dat elke rugchirurg het kent. Meestal in het eerste jaar tot anderhalf jaar na de ingreep.

Bij mij was het twee keer raak.

De eerste operatie was in juni 2020, na een sekwesterhernia — de tussenwervelschijf was gescheurd en er lag een los stuk tegen mijn zenuw. De eerste maanden leek het goed te gaan. Ik dacht: klaar, dit was het.

Anderhalf jaar later zat er weer een. Eind 2022 volgde operatie twee, waarbij ze een stukje van mijn wervel weghaalden om de zenuw meer ruimte te geven. Drie maanden revalideren. En in plaats van beter werd het erger — opnieuw een hernia. In april 2023 werd het een ALIF, een fusie via de voorkant, met mijn buik open.

Niet de pijn was het zwaarst. Het besef dat je drie maanden alles volgens het boekje doet en toch weer op nul staat — dat was het zwaarst.

Waarom het terugkomt

Een operatie haalt de druk van de zenuw weg. Meer niet. Het stuk schijf dat op je zenuw drukte is verwijderd, maar de schijf zelf is niet nieuw en de rug eromheen is niet veranderd.

Dat betekent dat alles wat die hernia heeft helpen ontstaan er na de operatie nog steeds is: hoe je tilt, hoe je zit, hoe sterk je buik en billen zijn, hoeveel uur je maakt, hoeveel spanning er op je staat.

Bij mij kwam daar iets bij dat ik pas op de scans zag. Ik ben geboren met een paar afwijkingen in mijn onderrug — een vergroeide onderste lendenwervel, een open boog en een lyse. Mijn rug stond bouwkundig al scheef voordat ik ook maar iets had gedaan. Dat is pech, en daar kon ik niets aan veranderen.

De kans is groot dat jij dat niet hebt. En dat is goed nieuws, hoe raar dat ook klinkt: waar ik tegen een scheef fundament aanliep, heb jij waarschijnlijk gewoon een rug die te lang verkeerd is belast. Dat soort dingen kun je wél veranderen.

Wat ik na de tweede keer anders ging doen

Eerlijk: pas na de derde operatie ben ik mijn leven echt gaan omgooien. Alle kennis had ik al na de eerste. Ik deed er alleen niets structureels mee, omdat ik ergens bleef geloven dat de operatie het probleem zou oplossen en dat ik daarna gewoon weer verder kon.

Dat is de fout die ik je hoop te besparen. Vier dingen maakten bij mij het verschil.

1. Ik ging pas echt kijken naar wat er buiten de fysio gebeurde

Tussen mijn tweede en derde operatie zaten maar vier maanden. Kijk wat ik in die vier maanden deed: de eerste maanden lag ik vooral op bed. Ik sportte niet, ik tilde niets, ik deed geen enkele gekke beweging.

Wat ik wél deed: werken. Veertien tot zestien uur per dag, liggend, met mijn laptop op mijn buik. En toen zat er weer een hernia.

Dat is het moment dat het kwartje viel. Dit kwam niet van bewegen, want ik bewóóg niet. Kan ik dat medisch bewijzen? Nee. Maar ik lag daar met de enige variabele die overbleef, en die variabele was mijn werk. Rust is niet hetzelfde als herstel. Je kunt de hele dag liggen en toch niet herstellen, omdat je hoofd op honderd staat en je lijf dat overneemt.

2. Ik ben mijn buik en billen gaan gebruiken

Je onderrug is niet gemaakt om je hele bovenlichaam alleen te dragen. Je buik en je billen horen mee te werken. Bij de meeste mensen doen die dat te weinig, en dan pakt de onderrug alles op.

Wat ik nu de hele dag door doe: bewust mijn buikspieren en bilspieren aanspannen. Niet als oefening, gewoon terwijl ik sta te wachten of in een gesprek zit. Het kost nul minuten en het is het enige dat ik écht elke dag doe.

3. Ik ben gaan hangen

Vier tot vijf keer per week hang ik aan een stang, een paar sets van dertig seconden tot een minuut. Gewoon hangen, gewicht laten zakken, laten trekken.

De hele dag wordt je wervelkolom samengedrukt — door de zwaartekracht, door zitten, door spanning op je spieren. Als je hangt draai je dat om: je eigen gewicht trekt je wervelkolom uit elkaar. Dat geeft ruimte tussen je wervels, en dus ook voor de zenuwen die daar tussenuit lopen.

Ik hang meestal in de speeltuin om de hoek. "Ik heb nergens een stang" is het excuus dat ik het vaakst hoor — loop eens door je eigen wijk met dit in je hoofd, je vindt er drie binnen tien minuten.

4. Ik rek op mijn goede dagen

Hier gaat bijna iedereen de mist in, ik vroeger ook. De meeste mensen gaan pas rekken op het moment dat het misgaat. Maar als het net in je rug is geschoten zit je lijf op slot — die spanning is beveiliging. Ga je daartegenin rekken, dan trekt het juist verder aan.

Aan mobility werk je op de dagen dat je géén last hebt. Wat je op je goede dagen opbouwt, hou je op je slechte dagen over. En richt je daarbij op je heupen en hamstrings, niet op je rug zelf: stugge hamstrings en heupbuigers trekken je bekken scheef, en je onderrug betaalt de rekening.

Wanneer je niet moet afwachten. Verlies je controle over je plas of ontlasting, voel je een doof gevoel rond je zitvlak of je binnenbenen, of valt er snel kracht weg in een been of voet? Bel dan direct je huisarts of de huisartsenpost, ook 's nachts. Dat geldt ook bij klachten in allebei je benen tegelijk, of bij koorts.

En verder: wijkt iets af van wat ze je hebben verteld, ga terug. Niet volgende week. Je bent geen zeurpiet.

Wat je tegen jezelf moet zeggen als het net gebeurd is

Blijf rustig. Dat is het eerste en het moeilijkste, maar paniek maakt je beslissingen slechter en je spanning hoger, en allebei helpen ze je rug niet.

Kijk daarna naar wat er wél goed gaat. Je kunt lopen. Je kunt eten. Je slaapt. Schrijf het desnoods op, want je hoofd laat je op zo'n dag alleen zien wat kapot is.

En begin dan aan de dingen waar je vandaag invloed op hebt. Niet aan de scan, niet aan de wachtlijst, niet aan de vraag of die volgende operatie gaat werken — daar kun je vandaag niets aan doen. Wel aan hoe je eet, hoe je slaapt, of je wandelt, of je hangt, of je die buik aanspant.

Dat is geen genezing. Dat is grip. En grip is precies wat je op zo'n moment kwijt bent.

Waar het bij mij is geëindigd

Ik kan weer alles. Ik sport zeven dagen per week — boksen, zwemmen en krachttraining door elkaar. Wat blijft: minder gevoel in mijn rechtervoet, restschade van die eerste hernia. Dat gaat waarschijnlijk niet meer weg.

Je hoeft niet honderd procent te worden om je leven terug te krijgen.

Het hele verhaal staat in Overeind

Drie operaties, mijn scans, en 29 praktische tips die je thuis kunt doen — zonder sportschool, zonder apparaten. Het boek dat ik zelf had willen lezen toen ik in die taxi naar huis zat.

PDF · 10 hoofdstukken · €14,95 · 14 dagen niet goed, geld terug.

Bekijk Overeind →